vr. nov 16th, 2018

En dan heb je geen dochter meer…

Transgender dochter

Een openhartig verhaal van een moeder van een transgender kind. Je wilt er zijn voor je kind en steun geven waar nodig en dat doet ze ook…maar tegelijkertijd heeft ze tijd nodig om voor zichzelf alles op een rijtje te zetten; er valt ook wel wat te verwerken.

Soms zijn er van die momenten in je leven die in je geheugen gegrift staan. Het moment waarop mijn dochter ons vertelde dat ze zich geen meisje voelde was zo’n moment. Ik kwam terug van een weekendje weg met vriendinnen en we stonden in de keuken. 

“Ik wil even iets zeggen. Vanaf nu wil ik graag dat jullie me aanspreken met een jongensnaam; en ik wil ook een operatie en hormonen”.

We keken haar vol ongeloof aan. Wat voor mededeling was dit nu! We voelden ons totaal overdonderd. Hadden we iets gemist, welke signalen hadden we over het hoofd gezien? Natuurlijk, ze was wat stiller de laatste tijd, en haar mooie lange haren waren afgeknipt, maar dat betekende toch niet…… En ze droeg ook nog gewoon rokjes, maakte zich op.  Dus hoe serieus moesten we dit nemen? ’s Avonds toen ze in bed lag ging ik naar haar toe. 

“Ik heb het jullie verteld omdat ik dacht dat jullie konden helpen” zei ze. 

“Natuurlijk helpen we jou”, zei ik. 

“Dan moeten we uitzoeken waar we terecht kunnen”.

Heel eerlijk gezegd overheerste bij ons nog lange tijd na dit moment het ongeloof. Was dit niet gewoon een fase? Misschien had ze gewoon moeite met haar identiteit en dacht ze alleen maar dat ze geen meisje was? Als kind had ze toch ook nooit signalen afgegeven dat haar lichaam niet bij haar paste? Ze was een meisje-meisje, die met barbies speelde, vriendinnetjes had, dus hoe kon dit nu zo maar? Kon je op je 14e wel zomaar ineens ontdekken dat je in het verkeerde lichaam was geboren?

Met heel veel twijfels aan onze kant zijn we op zoek gegaan naar hulp. Eerst bij een in genderdysforie gespecialiseerde psycholoog, later bij het VU MC in Amsterdam. En na het ongeloof, toen het allemaal toch wel serieus bleek te zijn, kwamen ook de emoties bij ons. Mjin man verwoordde dat mooi: 

“Ik heb het gevoel dat ik de dochter waar ik 15 jaar van heb gehouden kwijt ben”. 

En zo is het ook voor mij. Mijn mooie, lieve dochter, met haar prachtige lange haren en haar stralende ogen zou veranderen in een mán. Ik kon het niet plaatsen, laat staan accepteren. Lang heb ik de hoop gehouden dat het allemaal een vergissing zou blijken te zijn, dat ze er gedurende het traject bij de VU wel achter zou komen dat het toch allemaal niet zo was.

Ik zit nog midden in het rouwproces

En nu zijn we bijna 3 jaar verder, draagt ze allang geen rokjes meer, maar jongenskleren. De make-up is weg en met de tondeuse scheert ze zelf haar haar heel kort. Zodat ze er alvast zoveel mogelijk als een jongen uitziet. En heeft ze een andere naam aangenomen, wat ook nog wel een hele zoektocht was.

Ik zit nog midden in het rouwproces van het afscheid nemen van mijn dochter, mijn enige kind. En vind het nog steeds moeilijk om haar te zien als jongen en in mijn hart te voelen dat het klopt, dat ze een jongen ís, en geen meisje. En te weten dat dit het juiste is om te doen, dat ze hier uiteindelijk gelukkiger door gaat worden. 

Mijn man is daar al verder in, heeft het meer geaccepteerd en daar waar ik het nog erg lastig vindt om ‘hij’ te zeggen, doet hij dat al veel vaker. We zitten in een verschillend tempo en rouwen ook anders. Soms is dat moeilijk. En elke volgende stap in het transitieproces is ook moeilijk. Het is steeds een stukje verder loslaten van het beeld en de verwachtingen die je had van het hebben van een dochter. En er zijn nog geen beelden en verwachtingen over het hebben van een zoon voor in de plaats gekomen. 

Ik maak me zorgen over wat komen gaat

En maak ik me soms zorgen over wat er nog gaat komen, niet alleen de transitie, de levenslange hormonen en de operaties, maar ook de acceptatie door de maatschappij, het krijgen van een relatie.

Mijn dochter-zoon, mijn meisjes-jongen is ondertussen blij dat hij met de puberteitsremmers mocht beginnen. Voelt zich al ietsje beter in zijn lijf daardoor. En dat is voor mij ook heel belangrijk. Het is een reis die we gezamenlijk maken en waarin we ons kind zo veel mogelijk willen helpen en steunen. En ook al gaat dat niet altijd van een leien dakje, voorop staat dat we veel van ons kind houden en hem graag gelukkig willen zien.

4 thoughts on “En dan heb je geen dochter meer…

  1. Rouw….ik herken het zo goed! Ik heb ook zo geworsteld met het afscheid van mijn dochter.
    Mijn transzoon is nu bijna 17 en al bijna 4 jaar mijn zoon. Het is een enorm emotioneel proces geweest. Uiteraard wil je als ouder het beste voor je kind en uiteraard steun je je kind. Maar daarnaast heb je ook je eigen emoties. Ik heb het altijd als twee parallel lopende paden gezien.

    Wat ik echt heel erg vond was dat ik mij hierin eenzaam voelde. Overal kwam ik van ouders van trans kinderen een “hoera” stemming tegen. En dat is het gewoon niet. In ieder geval niet voor mij en ook zeker niet voor de ouder van het verhaal hierboven.

    Inmiddels ben ik jaren verder sinds mijn dochter mijn zoon werd en gelukkig kan ik zeggen dat het verdriet niet verdwijnt, maar wel minder wordt. Geef je emoties de ruimte!

    1. Hoi! Dank je voor je reactie. Ik denk eerlijk gezegd dat er meer mensen moeite mee hebben. En ik denk dat ouders een druk voelen om dat niet te zeggen. Want je steunt je kind toch? Ja natuurlijk, maar mag ik het er ook moeilijk mee hebben? Dat laatste wordt (gek genoeg) niet altijd geaccepteerd. Maar ik vraag me werkelijk af hoeveel van die HOERA mensen zich daadwerkelijk HOERA voelen…. Des te meer bewondering voor de moeders die het gewoon durven zeggen hoe het is!

  2. Dank voor jullie reacties. Ja ik ervaar ook dat op allerlei fora en sites vooral de ‘hoera’ houding overheerst. Misschien ook omdat je als ouder vooral je kind wilt steunen en denkt dat het moeilijk is voor hem of haar als je aangeeft er moeite mee te hebben? Ik hoop ook zover te komen dat ik het kan aanvaarden en blij kan zijn met de keuze. Maar dat is nog wel een weg te gaan. Fijn om te lezen dat mijn gevoelens herkend worden!

  3. Mijn mooie mtf dochter leeft zo goed als bijna haar hele leven als meisje…bijna 16 jaar is ze nu. Ik als moeder zijnde ben meegegroeid in haar proces..gelijktijdig met haar.
    Maar ik kan me dit gevoel van rauw op je dak vallen en rouwproces heel goed voorstellen. De transgender is vaak al 10 stappen verder en de ouder holt er achter aan. Begrijpelijk dus ook dat alles een plek moet krijgen en vind het dan ook zeer goed dat je dit ter sprake brengt want dat je door een rouwproces gaat doet totaal niks af aan de liefde van je kind en de wens om hem/haar gelukkig te zien!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.