vr. nov 16th, 2018

“Meer soorten zijn er niet.”

Mijn allerliefste wijlen oma zei me nadat ik bevallen was van ons derde kind; “Zo is het goed Esther, meer soorten zijn er niet”.

Dat dacht ik toen ik ook. Ik had toen al twee jongens gebaard (dacht ik) en de laatste was een meisje. Alhoewel ik dolgelukkig was met mijn andere twee kinderen vond ik het ook heel leuk om te ervaren hoe anders een meisje kon zijn. Ook al waren de oudste twee erg verschillend. Iedereen was dol op “zusje”zoals ze liefkozend genoemd werd.

Van alle kanten kregen we te klein geworden kleding aangereikt. Het was veelal nog te groot dus bewaarde ik het op zolder voor als ze groot genoeg zou zijn.  Tot op een dag onze middelste vroeg of (toen nog) hij een jurk aan mocht. En geen jurk uit de verkleedkist, nee een echte. En zijn haar moest ook langer want hij wilde staartjes Hij was toen net drie jaar. Meer soorten waren er dus wel…

Dus toog ik naar zolder waar ik een jurkje vond dat nog net paste. Het jurkje is niet meer uitgegaan die zomer en omdat dat het enige jurkje was wat nog paste en ook die wel eens gewassen moest worden, gingen we naar de winkel om er nog een te kopen.

Ik bedacht me dat als het een fase was, zijn zusje het altijd nog aan kon doen.Maar het bleek geen fase en steeds vaker voelde ik dat dit kind heel goed wist hoe de vork in de steel zat.

Toen hij vier was, kwam hij er tot zijn verbazing achter dat niet iedere jongen een meisje wilde zijn. Een kleine identiteit crisis ontstond. Was hij een jongen of een meisje? Of iets er tussenin? Hij spiegelde zich aan zijn grote broer, een jongensachtige jongen (alhoewel die zich als peuter ook regelmatig verkleedde als prinses) en wilde alleen jongenskleding aan. Met meisjes ondergoed er onder…

Vooral dat laatste zei me dat het vooral een wanhopige poging was zich te conformeren aan wat hij dacht dat er van “hem” verwacht werd. En zelfs nu wordt er verwacht dat ze kiest. Dat ze geen jongen “wil” zijn, dat gaat er nog net in maar dan blijft meisje dus over.


Maar volgens mij is het zo zwart/wit niet. Ik geloof ook dat niemand 100% hetero of homo is. Ik denk dat je onder de juiste omstandigheden jezelf best eens kunt verbazen ook al gaat je nadrukkelijke voorkeur uit naar een bepaald geslacht.

Zo is het met het gender wezen ook. Ik denk dat iedereen in meer of minderemate kwaliteiten of trekjes bezit die we meer toedichten aan een bepaald geslacht. (Of beter gezegd waarvan we bedacht hebben dat ze in een bepaald hokje horen)

Het is geen oordeel want het overkwam mij ook. Ik dacht ook: Ok, hij is in het verkeerde lichaam geboren, dan moeten we hormonen gaan gebruiken en die piemel moet er af.


Maar waarom? Omdat meisjes geen piemel hebben en wel borsten?

Uiteindelijk vond ze de moed om zich te kleden zoals zij was, een meisje. Haar, haar was inmiddels lang en mensen die ons niet kenden wisten niet beter dan dat we twee meisjes en één jongen hadden.


Langzaam aan liet ik de gedachte los dat we er “iets” van moesten maken. Immers was het al iets, het was ons prachtige kind.

Ze bevestigde dat nogmaals toen ik haar vroeg of ze niet liever een meisjesnaamwilde. Verbaasd keek ze me aan. “Is Olivier geen meisjesnaam dan? Het was nog niet in haar op gekomen om aan haar geboortenaam te twijfelen, want zij wist wie ze was. En hoe dat ze genoemd werd zou haar een worst wezen.

Zij is wie is. En dat was helemaal prima. Ik kon alleen maar bewonderend glimlachen en haar stevig tegen me aandrukken. Wat een wijsheid. Daar kunnen wij grote mensen nog heel wat van leren.

3 thoughts on ““Meer soorten zijn er niet.”

  1. Hoe herkenbaar !
    Gelukkig leven we nu in een tijd waarin we weten dat “er wel degelijk meer soorten” zijn !

    Ik ben 74 jaar , transgenderist, leef meer dan 20 jaar volledig als vrouw, heb natuurlijke borsten verkregen door hormoontherapie met pleisters, maar ben niet geopereerd en heb dus een mannelijk geslachtsdeel.
    Ik ben gewoon de vader van mijn zonen. Ik maak er geen probleem van hoe men mij noemt en leef gewoon mijn leven en ondervind daar geen problemen mee. Ik heet Arthur en desgewenst Madame Arthur.
    (Ik hielp eens mijn zoon met een dakdoorvoer en de buurjongen had tegen zijn moeder gezegd: “Bij buurman Jeroen zit er een oma op het dak!)

    Een psycholoog heeft eens becijferd, dat als je mensen zou opdelen in categorieën, gebaseerd op slechts 4 uitgangspunten, namelijk
    -het geboortegeslacht,
    -de genderidentiteit (wat men zich voelt)
    -de genderrol (hoe men zich daarbij toont/gedraagt) en
    -de seksuele voorkeur,
    er maar liefst 84 verschillende mogelijkheden zijn !
    Dus hoezo man of vrouw. Ik ga voor mens en mens !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.