vr. nov 16th, 2018

Ik wilde gewoon een jongetje zijn | Coming Out Kyell-I

Hij haatte zijn jurkjes

Kyell is een FTM transgender die speciaal voor de lezers van Transwereld verslag doet van zijn transitie. Vandaag deel I van III over zijn Coming Out, waarin hij op zoek gaat naar antwoorden op de vragen die hij heeft over zijn genderidentiteit.

Even voorstellen

Laat ik beginnen met mezelf voor te stellen. Ik ben Kyell, ik ben 19 jaar en ben een transman. Sinds 2015 ga ik door het leven als man/jongen. Ik heb sinds 3 maanden een relatie en door mijn vriendin voel me beter dan ooit!

Vorig jaar ben ik afgestudeerd aan het middelbaar in de richting Architecturale- en binnenhuiskunst. Afgelopen schooljaar volgde ik een lerarenopleiding voor secundair onderwijs waar ik in Mei mee ben gestopt. In het komende schooljaar start ik met een andere opleiding. In mijn vrije tijd speel ik graag op de Playstation, rijd ik op mijn skateboard en hou me bezig met papegaaien.

Ik moest steeds jurkjes en rokjes aan

Toen ik 6 of 7 jaar was moest ik nog steeds jurkjes en rokjes dragen van mijn mama. Elke ochtend was het weer een gevecht om het kledingstuk te dragen. Ik haatte die dingen echt enorm! De opluchting was dan ook groot, toen ik eindelijk meer broeken van haar mocht dragen. Ik begon ook weer te lachen op foto’s. Van voor die tijd is geen enkele foto waar ik lachend op sta, omdat ik me doodongelukkig voelde in die jurkjes.

Toen ik een jaar of 8 was begon ik propjes papier in mijn onderbroek te steken zodat het leek alsof ik “iets” had. Op speelpleinen zei ik dat ik Ned heette. Op die leeftijd wist ik niets af van transgenders of dergelijke. Ik wou gewoon een jongetje zijn en zei altijd tegen mezelf: “Als ik groot ben, word ik een jongen”.

Ik zag een documentaire over transgenders en was gefascineerd!

In die periode zag ik een documentaire op tv over transgenders. Wat was ik gefascineerd!  Tegelijkertijd was ik ook bang, bang dat mijn moeder de link zou leggen met mij. Maar dat gebeurde niet. Na het zien van deze documentaire was ik blij en verbaasd. Ik wilde ook zo zijn, als dat meisje op tv…..ik was ook zo! Maar ik was bang om het tegen mijn ouders te zeggen.

Enige tijd hierna werd ik boos op mezelf. Ik MOCHT niet zo zijn! Ik zou mijn familie kwetsen! Verder bedacht ik; “Die documentaire is gemaakt in Amerika, hier in het Belgenlandje kan dat natuurlijk allemaal niet”.

Op mijn 12de begon mijn vrouwelijke puberteit. Ik zat net in het eerste jaar van het middelbaar onderwijs. Precies zo een periode waarin je nieuwe vrienden probeert te maken. Mij lukte dit niet zo goed en ik werd vaak gepest in de eerste twee jaar. Ik werd nageroepen door leeftijdsgenoten met de niet zo vriendelijke woorden als:

 “Manwijf” en “Mislukte jongen”. Dat was enorm kwetsend. Ze hadden geen idee!

Ik haatte de veranderingen aan mijn lijf

Ik haatte de veranderingen aan mijn lichaam en dacht terug aan de documentaire die ik vroeger had gezien. Steeds vaker zat ik ‘s avonds op youtube te kijken naar video’s van transmannen die rond de 16 waren.

Het waren voornamelijk Amerikaanse en Engelse youtubers en ik werd steeds zekerder van mijn stuk, ik ben een JONGEN!  The Real Alex Bertie vond ik het meest fascinerend omdat die in de periode heel veel video’s heeft gemaakt. 

The Real Alex Bertie

Ik werd 14, zat in de derde klas van de middelbare school (op een nieuwe school) en ik werd steeds zekerder van mijn zaak.  Het schooljaar begon en ik stelde me nog steeds voor als meisje. In de eerste maand ben ik heel close geworden met een klasgenoot. Hij werd mijn vriend en we vertelden elkaar alles, maar het transzijn kon ik nog niet vertellen, het was te vroeg.

Elke dag stond ik op met een heel slecht gevoel over mezelf en mijn lichaam. Ik voelde me echt opgesloten in mijn lijf. Het derde schooljaar ging voorbij en in de zomervakantie raakte ik echt gefrustreerd van de situatie en kon ik het niet meer verzwijgen. Ik belde mij vriend en sprak met hem af bij school. Het was vakantie, dus daar kwam nu toch niemand.

Ik had het hem verteld, wat een opluchting!

Toen ik hem zag heb ik alles er uitgeGOOID echt. Daarna moest ik enorm huilen, van opluchting, ik had het verteld!!! Mijn vriend stelde voor om het eerst aan onze leraar te vertellen, maar dat vond ik nog wat te vroeg. Ik wilde eerst verwerken, dat ik het hem had verteld, dat nu nog iemand het wist, behalve ik. Wat was dat een enorme opluchting!

In de weken hierna stuitte ik op een Vlaamse documentaire over transjongeren in Vlaanderen. Twee van de transmannen uit die documentaire heb ik opgezocht op Facebook. Ik stuurde hen een berichtje waarin ik mezelf voorstelde. Ze reageerde beiden en we hebben veel gechat. Ik was zo blij en opgelucht dat ik niet de enige was in dit kleine landje die zich zo voelde. De 2 jongens zijn nog altijd mijn vrienden en ik kijk naar hen op.

Het tweede deel van Coming Out wordt gepubliceerd op 25 september! Like onze facebookpagina dan kun je het niet vergeten EN blijf je op de hoogte van al de andere nieuwtjes.

1 thought on “Ik wilde gewoon een jongetje zijn | Coming Out Kyell-I

  1. Heel herkenbaar. In groep 4 schreeuwde ik dat als ik later groot ben, word ik een jongen!
    Daardoor 9 jaar gepest. En nu pas sinds 4 jaar uit de kast. Ben nu 25 jaar.
    En nu ben ik elke dag de beste versie van mijzelf en probeer ik steeds meer het lichaam te krijgen wat ik altijd hoorde te hebben.

    Ben anderhalf jaar samen met mijn vriendin en woon sinds een week samen.dat geeft mij zoveel rust en een super goed gevoel.
    Heel veel mensen verloren. Maar de echte vrienden bleven.

    Ik sta sterker dan ooit. Ook al ben ik nog lang niet waar ik wil zijn.

    Succes verder man.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.