vr. nov 16th, 2018

De kleinzoon die mijn opa wilde | Coming Out Kyell – II

Kyell is een FTM transgender die speciaal voor de lezers van Transwereld verslag doet van zijn transitie. Vandaag deel II van III over zijn Coming Out, waarin hij zijn ouders vertelt dat hij een jongen is. Deel I (Ik wilde een jongetje zijn) kun je hier lezen.

 

Ik wilde het mijn mama vertellen.

Het vierde schooljaar ging van start. Inmiddels was ik 15 geworden. Rond december 2014  had ik opnieuw het gevoel dat ik het aan mijn mama moest zeggen. Mijn ouders waren gescheiden en de ene week was ik bij mijn vader, de andere week bij mijn moeder. Omdat ik bij mijn vader was heb ik haar gebeld en het haar uitgelegd. Nou ja, uitleggen…meer, veel rond de pot draaien zonder HET daadwerkelijk te zeggen. Uiteraard begreep mama het niet helemaal, maar toch wist ze waar ik op doelde. Ze zei dat we erover gingen spreken als ik de week erna naar huis kwam.

Ik voelde me zo dom dat ik dit had gedaan! Toen ik de week erna naar huis ging, werd er door geen van ons tweeën over begonnen. We deden allebei we of het hele telefoongesprek niet had plaatsgevonden.

Een paar maanden later, in mei, werd ik helemaal gek van mezelf. Ik sprak nogmaals met met vriend van school die weer voorstelde om met een leraar te gaan praten, ik stemde in, dit kon ook niet langer.

Ik vertelde het een leraar. Hij heeft me enorm goed geholpen.

Desbetreffende leraar kent mijn beide ouders. Hij had me al regelmatig geholpen met andere problemen die ik had. Ik stuurde hem een mailtje dat ik hem graag wilde spreken. We maakten een afspraak voor een week later, na schooltijd. Maar toen ik hem bij zijn auto zag staan, kon ik het niet meer houden en sprak hem aan. We hebben gepraat en na eerst een half uur om de hete brei heen te hebben heengedraaid, was het hoge woord er dan toch uit. Hij reageerde heel lief en steunend. We spraken af dat we verder gingen praten op de geplande afspraak, hij had dan alle tijd van de wereld voor mij. Tijdens die afspraak maakten we een plan voor hoe ik het thuis zou kunnen aanpakken.

Ik ben die man zo dankbaar, mede dankzij hem loop ik nog rond op deze aardbol.

In het 3de, 4de en 5de heb ik heel veel dipjes gehad en hij sleurde mij er iedere keer doorheen, iedere week hadden we een praatmoment waarin ik alles kon vertellen aan hem. Het weekend na onze afspraak heb ik het verteld aan mijn ouders.

De manier waarop verdient misschien geen schoonheidsprijs, maar ja…sommige dingen gebeuren ook gewoon.  Die week was ik bij mijn papa en ik skypete op zaterdagavond naar mijn ma. Al na een minuut of 5 zei ik: “Weet je nog die keer dat ik je belde in december?”.  Ze wist het nog en ze zei dat als ik het nu wilde vertellen ook mijn pa erbij moest roepen. Dat deed ik en ik vertelde hen hoe ik mij voelde en wat ik wilde….

Eerst reageerden ze beiden wat kwaad en zeiden dat dit niet kon en dat het keiveel geld zou kosten. Mijn ma zei dat ze ging terugbellen. Ze moest eerst nadenken. Mijn vader en ik zaten daar nog met zijn tweetjes en ik kon niet anders uitbrengen dan “sorry…sorry papa…het spijt me zo…..sorry!”

Ik bleef maar sorry zeggen.

Ik heb hem echt een dikke knuffel gegeven om steun te zoeken en bleef alleen maar sorry zeggen. Hij zei dat hij ervan schrok en dat hij ook moest nadenken. Mijn mama belde kort daarna terug en zei dat ze er met mij ging over spreken als ik thuis kwam.

Dat was de volgende dag al en ik was echt bang. Mijn mama vertelde dat ze erover had gesproken met mijn oma omdat zij ook haar verhaal kwijt wilde. Nu ze van de eerste schrik bekomen was reageerde ze heel goed en zei dat ze ging bellen naar de dokter om te kijken hoe het nu verder zou moeten.

De afspraak volgde al heel snel en ik was zo blij dat ik al een stap verder was dan een maand ervoor. Ik begon te vertellen tegen de dokter, die er niet heel veel over wist maar wel aandachtig naar me luisterde. Ik had al zoveel dingen opgezocht op internet en wist precies te vertellen wat er mogelijk was, hoe alles in zijn werk ging en wat ik zelf wilde.

Hierdoor wisten ze dat ik het meende.

Hierdoor wisten zowel mijn moeder als de dokter zeker dat ik dit meende. De dokter gaf het telefoonnummer mee van het UZ Gent en enkele dagen later belde mijn mama voor een afspraak. Deze zou zijn in oktober…nog 4 maanden wachten dus.

Ondertussen had ik ook al de rest van de familie op de hoogte gebracht en bijna iedereen reageerde positief. Naderhand zeiden ze dat, toen ze er eenmaal over hadden nagedacht, het eigenlijk wel duidelijk was dat ik een jongen ben. Omdat ik me altijd al zo had gedragen, als een jongen. Nu ben ik de kleinzoon die mijn opa altijd al wilde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.