vr. nov 16th, 2018

Nashota, artiest en transvrouw

Nashota transvrouw artiest
Als kind was ik zacht en verlegen; ik hield niet van “jongens-dingen”. Ik was ook een moederskindje, was bang van mannen en redelijk mensenschuw.
 
In mijn puberteit begon ik mijn lichaam te haten, ik haatte alles wat mannelijk werd. Toen ik op 17-jarige leeftijd (1979) werd misbruikt door een 11 jaar oudere vrouw werd het alleen maar erger. Meteen ontdekte ik dat ik niet in staat was om sexueel als man te functioneren. Ik heb daarvoor mogen boeten door scheldpartijen van haar.
 
Door mijn latere vriendinnen werd ik dikwijls uitgescholden voor “homo”, omdat ik niet als man kon presteren. Echter, ik had toen nog geen idee van wat er met mij aan de hand was. Er werd destijds nog niet gesproken over zaken als genderdysforie en het was dus ook mij niet bekend.

Ik werkte als professioneel zanger met de groep Timeshift.

Als man werkte ik in binnen- en buitenland als professioneel zanger, speelde ook gitaar, deed optredens, en schreef en bewerkte muziek. Onder de naam Indy Lee had ik in de jaren ’90 internationaal succes met de groep Timeshift. TV, radio, hitlijsten … alles wat erbij hoort.
 
Een paar jaar later stopte ik met Timeshift en trad vanaf dan op met een dansorkest. Later, vanaf ongeveer 2004, voor het line dance milieu in met name Nederland en Belgie.  Ook hierin was ik succesvol en had redelijk veel optredens.

Verkleed als zangeres voelde ik mij ineens beter

In 2016 kwam ik tot de ontdekking dat ik mijn hele leven genderdysforie had. Al wist op dat moment niet dat er een naam voor was. Tijdens een optreden deed ik een showtje, verkleed als zangeres. Ineens voelde ik me stukken beter. Elke vezel in mijn lichaam voelde zich op zijn plaats………als vrouw!!!!

In die tijd had ik veel last van inwendige ontstekingen. Soms waren die zelfs zo ernstig, dat ze levensbedreigend waren. Via YouTube vond ik een filmpje van een Amerikaanse professor die het wist uit te leggen.

De ziekte werd vooral getriggerd door de aanwezigheid van mannelijke hormonen. Na wat onderzoek kwam ik terecht bij het woord “transgender”. Ik las er meer over en over de behandelingen.  En ineens werd alles duidelijk.

Ik had een extreme vorm van genderdysforie: het uitte zich niet alleen psychisch, maar ook lichamelijk.
 
Mijn tweelingzus was gestorven tijdens de zwangerschap, maar wij hadden blijkbaar 2 zussen moeten zijn. Een foutje van de natuur dat ik moest bekopen met een ziekte. Een ziekte waarbij mijn immuunsysteem mijn lichaam aanviel omdat het de gevolgen van het Y-chromosoom wou elimineren. Door deze aandoening heb ik tot 3 keer toe de dood recht in de ogen gekeken.
 

Eindelijk had ik mezelf gevonden

Ik nam contact op met het UZ Gent. Nadat ik alles had uitgeleg werd ik onderzocht. Vanaf de eerste afspraak in januari 2017 kreeg ik al groen licht voor HRT, de hormoonbehandelingen. Ik begon dan mezelf langzaamaan vrouwelijker te kleden, deed mijn nagels, dat soort dingen.

De HRT veroorzaakte op 4 maanden tijd enorme veranderingen, zowel lichamelijk als psychisch. Ik werd steeds vrouwelijker, kreeg borsten, droeg steeds meer jurkjes. Ik had mezelf gevonden en de ziekte kalmeerde langzaam maar zeker.

Toen volgde een tegenslag. Er werd geconstateerd dat dat mijn lichaam beschadigingen had opgelopen door de vele ontstekingen. Daardoor was een geslachtsoperatie niet mogelijk. Ik zou een “non-op transvrouw” blijven. Ik heb me daar bij moeten neerleggen.

Nashota betekent Tweeling

Ik moest ook een nieuwe voornaam hebben, want een vrouw met een mannelijke voornaam, dat kon natuurlijk niet … Na lang zoeken vond ik een Amerikaans-Indiaanse meisjesnaam, “Nashota”, die “tweeling” betekent. Dat was het! Meteen een ode aan mijn overleden tweelingzus!

Ik veranderde ook op professioneel gebied mijn naam en paste de naam van mijn website aan naar www.nashota.nl. Dat viel allemaal in verkeerde aarde. Ineens kelderde het aantal boekingen, want een man in vrouwenkleren, dat kon niet! Na mijn eerste optreden als (trans)vrouw, werd ik bekogeld door organisatoren met transfobische opmerkingen.

Ze noemden me gestoord, ziek en belachelijk.

Andere optredens werden geannuleerd.  Een aantal zelfs zonder verwittiging. Toen ik daarop zelf om uitleg vroeg kreeg ik antwoorden als:

  • wij willen geen verklede vent op ons podium
  • als we u laten optreden zal ons publiek verdwijnen
  • u past niet langer in onze projecten.

Eind 2017 had ik nagenoeg helemaal geen optredens meer. Vele organisatoren wilden niets meer met mij te maken hebben. Sommigen gaven mij de raad: “kleed je als man op het podium, en laat de nagellak en make-up achterwege, dan word je misschien nog eens geboekt”. Iets wat ik mentaal nooit zou aankunnen!

Nochtans was een aantal mensen in het publiek wel begripvol. Ze zeiden me dat ik moest doen waar ik me gelukkig bij voelde.  Mijn leven werd op 2 jaar tijd een hel. Omdat ik mezelf wilde zijn. In korte tijd ging ik van succesvol artiest naar freak….

Vrienden wilden niet met me gezien worden.

Ik verloor het meeste van mijn werk en inkomen. Ook vrienden en collega’s lieten het afweten. Ze wilden niet meer samen met mij gezien worden, uit angst uitgelachen te worden. Anderen konden het niet plaatsen, of vonden het weerzinwekkend.

Mijn vrouw stond in het begin volledig achter mijn transitie. In zoverre dat ze me overal verdedigde, en zelfs opperde dat ze nu “lesbisch werd”, en dat alles met mij nu veel beter was, ook in bed. Echter, na 8 maanden (die een hemel waren voor mij), eind 2017, kreeg ik een serieuze klap te verwerken.

Mijn vrouw wilde ineens scheiden, en kon het leven met mij niet aan. Ze vroeg de scheiding aan. Later ontdekte ik dat ze sinds eind 2017 een nieuwe vriend had, een man, waar niemand iets van wist. Dat kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel. Ik belandde toen in een zware depressie.

Nieuwe vriendin

In de periode juni/juli startte ik een online relatie met mijn transvriendin. Wij hebben elkaar nog niet fysiek ontmoet, maar hebben een ongelofelijke sterke band. Zij praat elke dag met mij, en dat is wat mij momenteel recht houdt. Door haar kan ik telkens even de “wereld” vergeten, de pijn, het verdriet, alles wat mij zo raakt. Wij zijn beiden transvrouw en non-op, en delen vele interesses. Het klikt, en zij is een enorme steun voor mij.

Ik vecht nu vooral om heelhuids uit de scheiding te komen en tegelijkertijd een manier te vinden om de behandelingen te kunnen betalen (permanente ontharing, en borstvergroting). Het blijft ook vechten tegen de trauma’s en de depressie. Maar ik probeer vol te houden, met de steun van mijn transvriendin.

4 thoughts on “Nashota, artiest en transvrouw

  1. Hey vriendin
    Ik zal steeds achter jou staan
    Maar zit zonder vervoer en de madam heeft mij er uit gezet
    Maar van scheiden hoor ik niets van haar.
    Maar heb een vriendin die mij onderdak gaf
    En nog enkele echte vrienden in de country
    Grts
    Jean-luc

  2. dag Nashota
    vermits ik al een tijdje niet meer in het countrywereldje ben heb ik dit alles nu pas te weten gekomen.
    Ik heb een collega die transman is en die heeft daar een boek over geschreven. hij is trouwens getrouwd met iemand die in hetzelfde schuitje zit als jij en ook niet de operatie kan doen.
    Je moet doen wat jou lichaam je verteld en waar jij je goed in voelt.
    Ik hoop je ooit eens te ontmoeten want ken je alleen van vroeger toen ik met Tommy Boots mee kwam.
    ik wens je heel veel succes toe en alle geluk in je verdere leven
    groetjes
    Martine

  3. U neemt tips als comentaar. Oké ik had je gekwets door die tips te geven. Ik kende al gedeeltelijk u verhaal maar nu ik het volidige verhaal ken voel ik me schuldig. Ik mis onze vriendschap Nashota. Groetjes Fleur/ Niels vercruysse.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.